27 Σεπτεμβρίου 2012 15η ΗΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

Κραυγή Κρατουμένων: Ζητάμε μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια.                                                                                                                                                             Οι κρατούμενοι σε Κορυδαλλό,Τρίκαλα, Γρεβενά, Λάρισα, Δομοκό, Αλικαρνασσό, Κέρκυρα, Πάτρα, Μαλανδρίνο, Κομοτηνή, Διαβατά, Χίο, Κω, Κομοτηνή και Άμφισσα συμμετέχουν σχεδόν καθολικά στην αποχή από τις εργασίες.


Οι κρατούμενοι ζητούν:
ΑΙΤΗΜΑΤΑ :

- άμεση αποσυμφόρηση των φυλακών, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης (καθαριότητα, συσσίτιο, θέρμανση κ.λπ.),

- καθημερινή παρουσία γιατρού και ουσιώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, περισσότερα μεροκάματα και διευκόλυνση μεταγωγής κρατουμένων στις
αγροτικές φυλακές,- να μοιράζονται σε τακτική βάση είδη πρώτης ανάγκης από την κοινωνική υπηρεσία, κατάργηση του φόρου κατανάλωσης κατά την αγορά προϊόντων από τον μπακάλη, αλλά και να μετατραπεί το όριο για την υφʼ όρον απόλυση για τις ποινές κάθειρξης στα 3/7 από τα 3/5 που είναι τώρα,

- να αντιμετωπίζεται ως ποινή φυλάκισης αυτή που επιβάλλεται μέχρι 10 έτη ανεβάζοντας το όριο των 5 ετών,

- να καταργηθεί το άρθρο 108 ΠΚ και να συγχωνεύεται η νέα ποινή με την προηγούμενη αναστολή,

- να γίνεται άμεσα απέλαση όσων αλλοδαπών έχουν εκτίσει την ποινή τους εάν το επιθυμούν,

- να καταργηθεί η υποτροπή για τους τοξικοεξαρτημένους, να αναγνωρίζεται η ιδιότητα του τοξικομανή και να καταργηθεί το άρθρο 23 και 23Α για τα ναρκωτικά, να διαγραφούν όλες οι πειθαρχικές ποινές,

- να δίνεται η τακτική άδεια σε όσους τη δικαιούνται με βάση τα αντικειμενικά κριτήρια του νόμου,

- να γίνει η ισόβια ποινή 12 και 4 χρόνια (μεροκάματα) από 16 και 4 (μεροκάματα) που είναι σήμερα και να μειωθεί το ανώτατο όριο έκτισης ποινής στα 20 έτη και να εκτίεται το ίδιο και στις ποινές ναρκωτικών,- κατάργηση του νόμου περί εγκληματικής οργάνωσης και των άρθρων 187, 187Α και 187Β ΠΚ, να μην εξαιρούνται τα άρθρα 380 και 374 του ΠΚ από τις προηγούμενες ευεργετικές διατάξεις νόμων, αποποινικοποίηση της προσωπικής χρήσης ναρκωτικών ουσιών, να αναγνωρίζεται δικαστικά η πραγματογνωμοσύνη περί τοξικοεξάρτησης, όπως ορίζει η ανάλογη υπουργική απόφαση.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΚΑΙ ΓΙ' ΑΥΤO ΤO ΑΠΕΧΘΕΣΤΑΤO ΠΟΓΚΡΟΜ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Η "ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ" ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΤΥΦΛΗ ΚΟΥΦΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

Καταδρομική επιχείρηση οργάνωσαν ακόμη μια φορά μπάτσοι όλων των σωμάτων στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας το Σάββατο 5/6 μετά τις 6 το απόγευμα. Εποχούμενοι της ομάδας ΔΙΑΣ και πεζή επιτέθηκαν και κυνήγησαν με μανία δεκάδες μετανάστες μικροπωλητές από την πλατεία Κολοκοτρώνη μέχρι το Θησείο και την Ομόνοια, προχωρώντας σε κατασχέσεις, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις σε διάφορα σημεία του κέντρου.

Στο νοσοκομείο Σωτηρία κατέληξαν χτυπημένοι δύο μετανάστες. Ο ένας, με ανοιγμένο το κεφάλι από κλομπ και χτύπημα στον αγκώνα, χρειάστηκε να κάνει ράμματα για να σταματήσει η αιμορραγία.
Ο δεύτερος έφερε χτυπήματα στο θώρακα και το στήθος από μπάτσους που τον ακινητοποίησαν και τον πέταξαν επανειλημμένα πάνω σε μαρμάρινη επιφάνεια στη Σταδίου. Στη συνέχεια έξι από αυτούς τον «συνόδευσαν» κρατούμενο στο νοσοκομείο, όπου με απίστευτα ψέματα προσπαθούσαν να απαλλαγούν από πολίτες που είχαν δει τον τραυματισμό του και τον είχαν ακολουθήσει ως εκεί.
                                                                Το παραπάνω είναι αναδημοσίευση αλλά απεικονίζει καθημερινές σκηνές που διαδραματίζονται στο κέντρο της πρωτεύουσας.

                                                               
                                                            

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΑΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΛΟΓΗ ΚΑΝΕΝΟΣ

"Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΣΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΚΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΘΕΣΜΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ"

 Ανατόλ Φρανς                                                                                         

Το κράτος και η ''δικαιοσύνη του" δε γινόταν ν' αφήσει τους υπαλλήλους του στη φυλακή.

Προκλητικότατα κι αφού σκανδαλωδώς και με το έτσι θέλω καθυστέρησε τη δίκη των δολοφόνων μπάτσων Κορκονέα και Σαραλιώτη σήμερα τους αποφυλάκισε. Δεν έχει σημασία πως εφαρμόστηκε το δικονομικό μέσο του 18μηνου, που βρήκανε για να τους αποφυλακίσουν, έτσι κι αλλιώς δε θα βγάλουν ποινές στις φυλακές, όπως δεν έχει βγάλει  στο παρελθόν ό άλλος μπάτσος δολοφόνος ο Μελίστας, κατηγορούμενος κι αυτός για εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά

Και η όλη εξέλιξη φάνηκε απ' την αρχή όταν αποφασίσανε να κάνουν δίκη στην Άμφισσα και ακόμη και στην αίθουσα να προσπαθούν να δικάσουν το 16χρονο θύμα.

Δε τους λέει τίποτα η αντίδραση του κόσμου, όταν μαθεύτηκε η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

από τους δυο μπάτσους. Μια αντίδραση σ' όλη την Ελλάδα σε πόλεις ακόμη και σε χωριά όπου ο κόσμος βγήκε στους δρόμους και ζήτησε το αυτονόητο, τη τιμωρία των ενόχων και να σταματήσει πια η δολοφονική αυθαιρεσία της αστυνομίας.

Άγγιξε την εξέγερση όλη αυτή η αγανάκτηση. Μόνο ενάμιση χρόνος πέρασε από τότε, απ' της 6 Δεκέμβρη του 2008, αλλά οι δολοφονίες συνεχίζονται, όπως και οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα.

Κι όμως μια σχετική ησυχία υπάρχει, σαν όλα αυτά να μη συνέβησαν ποτέ. Μήπως ο κόσμος ξέχασε; μήπως η "οικονομική κρίση" απορρόφησε, τη δυναμική αντίδραση των ανθρώπων που πολιορκούσαν τότε τα αστυνομικά τμήματα, σε μια έμπρακτη διαμαρτυρία στην αστυνομική ασυδοσία;

Το να καταδικαστεί και να φυλακιστεί ένας μπάτσος για τα εγκλήματα του είναι απίθανο αφού γι' αυτό εκπαιδεύεται. Αν όμως αυτό γίνει κάποια φορά, θ' αποτελέσει ένα σοβαρό προηγούμενο όπου ίσως αναχαιτίσει κάπως τη μεγάλη αυθαιρεσία της αστυνομίας.

Η δικαιοσύνη αγνόησε και περιφρόνησε λοιπόν το κοινό περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας που ξεσηκώθηκε μετά τη δολοφονία του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου με την αποφυλάκιση του Κορκονέα και του Σαραλιώτη.

Ας δούμε τώρα μια άλλη τρανταχτή υπόθεση των τελευταίων ημερών. Δυο διαφορετικές υποθέσεις, σε διαφορετικές θέσεις η κάθε μία, αλλά με την ίδια εξουσία αστυνομική ή δικαστική ν' αποφασίζει για τις τύχες τους.

Ο Σίμος Σεισίδης πυροβολήθηκε πισώπλατα από τους μπάτσους, τραυματίστηκε πολύ σοβαρά στο πόδι, στο νοσοκομείο που τον πήγανε έζησε και ζει συνθήκες απομόνωσης αλλά κι ένα όργιο απ' τους μπάτσους. Παρακάτω τα περιγράφει ο ίδιος στο απολογητικό του υπόμνημα.

Είναι σοκαριστικός ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο Σίμος Σεισίδης, ο οποίος ούτε έχει σκοτώσει, ούτε αποδέχεται τις κατηγορίες που του προσάπτουν, ούτε έχουν αποδειχτεί. Το αποκορύφωμα όλων μετά τον σοβαρό τραυματισμό του που παραλίγο να του στοιχίσει και την ίδια του τη ζωή, απ' ότι φαίνεται η αδιάφορη μεταχείριση των γιατρών οδήγησε να τον ακρωτηριάσουν και να του κόψουν το πόδι.

Ο Σίμος Σεισίδης δεν έπαψε να δηλώνει αναρχικός, αποδεικνύοντας έτσι τη μεταχείριση του κράτους απέναντι σε πολιτικούς του αντιπάλους. Το κράτος σ' αυτή τη περίπτωση θέλησε να δείξει με κάθε τρόπο τη δύναμή του, επιχειρώντας να λειτουργήσει παραδειγματικά σ' όσους αντιτίθενται σ' αυτό.

Και εννοείται ο δράστης μπάτσος που πυροβόλησε τον Σεισίδη δε πρόκειται να διωχθεί και να τιμωρηθεί.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΙΜΟΥ ΣΕΙΣΙΔΗ

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ 2010

Ποιο ρόλο παίζει η δικαιοσύνη σ' όλο το πλανήτη είναι γνωστό. Κανείς λίγο ή πολύ δεν έχει αυταπάτες για το ρόλο της κι ας υπάρχουν διαφοροποιήσεις από χώρα σε χώρα, άλλοτε μεγαλύτερες άλλοτε μικρότερες.
Η έκθεση της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ 2010 έρχεται κι αυτή να το επιβεβαιώσει.
Βέβαια η έκθεση δεν αναφέρεται στην Ελλάδα, που είναι μια χώρα, που στο όνομα της "δικαιοσύνης" γίνεται κάθε μέρα ένα όργιο αυθαιρεσιών. Η Ελλάδα είναι ο παράδεισος της εγκληματικής λειτουργίας της δικαιοσύνης με νόμους που εφαρμόζει ή δεν εφαρμόζει ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα της.
Η ελληνική δικαιοσύνη είναι απλά υπηρέτης της κρατικής εξουσίας και των μαφιόζικων συμοριών που συνθέτουν το κράτος.
Τη θέση της αποκάλυψης του ρόλου της ελληνικής δικαιοσύνης είμαστε υποχρεωμένοι να την έχουμε εμείς. Όλοι εμείς που ζούμε και βιώνουμε την εγκληματική ασυδοσία της.

Το παγκόσμιο κενό δικαιοσύνης καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους σε κακομεταχείριση

(Λονδίνο) Ένα παγκόσμιο κενό δικαιοσύνης επιδεινώνεται από τα παιχνίδια εξουσίας, παρά το γεγονός ότι το περασμένο έτος αποτέλεσε ορόσημο για τη διεθνή δικαιοσύνη, δήλωσε σήμερα η Διεθνής Αμνηστία στην ετήσια αξιολόγησή της για τα ανθρώπινα δικαιώματα ανά τον κόσμο.


Παρουσιάζοντας την Έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας 2010: Η Κατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανά τον Κόσμο, που τεκμηριώνει καταπατήσεις σε 159 χώρες, η οργάνωση δήλωσε ότι οι ισχυρές κυβερνήσεις εμποδίζουν την πρόοδο στη διεθνή δικαιοσύνη, θέτοντας εαυτές υπεράνω του νόμου σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προστατεύοντας συμμάχους τους από την κριτική και ενεργώντας μόνο όταν είναι πολιτικά βολικό.


«Η καταστολή και η αδικία ακμάζουν στο παγκόσμιο κενό δικαιοσύνης, καταδικάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους σε κακομεταχείριση, καταπίεση και φτώχεια», δήλωσε ο Κλαούντιο Κορντόνε, προσωρινός Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας.


«Οι κυβερνήσεις πρέπει να διασφαλίζουν ότι κανείς δεν είναι υπεράνω του νόμου και ότι όλοι έχουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη για όλες τις παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αν οι κυβερνήσεις δεν σταματήσουν να υποτάσσουν τη δικαιοσύνη στην πολιτική ιδιοτέλεια, η ελευθερία από το φόβο και η ελευθερία από την ένδεια θα παραμείνουν χιμαιρικές για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας.»


Η Διεθνής Αμνηστία απηύθυνε έκκληση στις κυβερνήσεις να διασφαλίσουν τη λογοδοσία για τις δικές τους ενέργειες, να προσχωρήσουν πλήρως στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) και να εξασφαλίσουν ότι τα εγκλήματα του διεθνούς δικαίου μπορούν να διωχθούν ποινικά σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Λέγεται ότι τα κράτη που αξιώνουν παγκόσμια ηγεσία, περιλαμβανομένης της G20, έχουν ιδιαίτερη ευθύνη να δώσουν το παράδειγμα.


Το ένταλμα σύλληψης που εξέδωσε το 2009 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τον Σουδανό πρόεδρο Ομάρ Χασάν Αλ Μπασίρ, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου, ήταν ένα ορόσημο, που έδειξε ότι ακόμα και οι εν ενεργεία αρχηγοί κρατών δεν είναι υπεράνω του νόμου. Ωστόσο, η άρνηση της Αφρικανικής Ένωσης να συνεργαστεί, παρά τον εφιάλτη βίας που έχει πλήξει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στο Νταρφούρ, ήταν ένα χτυπητό παράδειγμα κυβερνητικής αποτυχίας να τεθεί η δικαιοσύνη υπεράνω της πολιτικής.


Η παράλυση του Συμβουλίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών ως προς το θέμα της Σρι Λάνκα, παρά τις σοβαρές καταπατήσεις, οι οποίες περιλάμβαναν πιθανά εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν τόσο από κυβερνητικές δυνάμεις όσο και από τους Τίγρεις για την Απελευθέρωση του Ταμίλ Ιλάμ, αποτέλεσε επίσης χειροπιαστή απόδειξη για την αποτυχία της διεθνούς κοινότητας να ενεργήσει όταν χρειάζεται. Στο μεταξύ, οι συστάσεις της έκθεσης Γκολντστόουν του Συμβουλίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, η οποία ζητά λογοδοσία για τη σύρραξη στη Γάζα, δεν έχουν ακόμα εισακουστεί από το Ισραήλ και τη Χαμάς.


Παγκοσμίως, το κενό δικαιοσύνης συντήρησε ένα ολέθριο δίκτυο καταστολής. Η έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας καταγράφει βασανιστήρια ή άλλου είδους κακομεταχείριση σε τουλάχιστον 111 χώρες, άδικες δίκες σε τουλάχιστον 55 χώρες, περιορισμούς της ελευθερίας λόγου σε τουλάχιστον 96 χώρες και φυλάκιση κρατουμένων συνείδησης σε τουλάχιστον 48 χώρες.


Οι οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων και οι υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων δέχθηκαν επιθέσεις σε πολλές χώρες, με τις κυβερνήσεις να εμποδίζουν το έργο τους ή να παραλείπουν να τους προστατεύσουν.


Στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, υπήρξαν μοτίβα κυβερνητικής δυσανεξίας για την κριτική στη Σαουδική Αραβία, τη Συρία και την Τυνησία, καθώς και αυξανόμενη καταστολή στο Ιράν. Στην Ασία, η κινεζική κυβέρνηση αύξησε την πίεση στις αμφισβητήσεις της εξουσίας της, θέτοντας υπό κράτηση και παρενοχλώντας υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ενώ χιλιάδες άνθρωποι απέδρασαν από τη σκληρή καταστολή και την οικονομική δυσπραγία που επικρατούν στη Βόρεια Κορέα και τη Μυανμάρ.


Ο χώρος για τις ανεξάρτητες φωνές και την κοινωνία των πολιτών συρρικνώθηκε σε μέρη της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας, ενώ υπήρξαν άδικοι περιορισμοί της ελευθερίας έκφρασης στη Ρωσία, την Τουρκία, το Τουρκμενιστάν, το Αζερμπαϊτζάν, τη Λευκορωσία και το Ουζμπεκιστάν. Η αμερικανική ήπειρος αντιμετώπισε τη μάστιγα εκατοντάδων παράνομων φόνων από δυνάμεις ασφαλείας, μεταξύ άλλων στη Βραζιλία, την Τζαμάικα, την Κολομβία και το Μεξικό, ενώ συνεχίστηκε η ατιμωρησία για τις παραβιάσεις των ΗΠΑ σε σχέση με την αντιτρομοκρατία. Οι κυβερνήσεις στην Αφρική, όπως στη Γουινέα και τη Μαδαγασκάρη, αντιμετώπισαν τους διαφωνούντες με υπερβολική χρήση βίας και παράνομους φόνους, ενώ, μεταξύ άλλων, η Αιθιοπία και η Ουγκάντα κατέστειλαν την κριτική.


Οι συρράξεις χαρακτηρίστηκαν από ανάλγητη αδιαφορία για τους αμάχους. Ένοπλες ομάδες και κυβερνητικές δυνάμεις παραβίασαν το διεθνές δίκαιο στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, τη Σρι Λάνκα και την Υεμένη. Στη σύρραξη στη Γάζα και στο νότιο Ισραήλ, ισραηλινές δυνάμεις και παλαιστινιακές ομάδες σκότωσαν και τραυμάτισαν παράνομα αμάχους. Χιλιάδες πολίτες υπέστησαν καταπατήσεις στο πλαίσιο της κλιμακούμενης βίας από τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν ή υπέστησαν τις κύριες συνέπειες των συρράξεων στο Ιράκ και τη Σομαλία. Γυναίκες και κορίτσια υπέστησαν βιασμό και άλλου είδους βία από κυβερνητικές δυνάμεις και ένοπλες ομάδες στις περισσότερες συρράξεις.


Άλλες τάσεις περιλάμβαναν:


■Μαζικές αναγκαστικές εξώσεις ανθρώπων από τα σπίτια τους στην Αφρική, για παράδειγμα στην Αγκόλα, τη Γκάνα, την Κένυα και τη Νιγηρία, συχνά ωθώντας τους ανθρώπους βαθύτερα στη φτώχεια.


■Αυξημένες αναφορές ενδοοικογενειακής βίας κατά γυναικών, βιασμών, σεξουαλικής κακοποίησης, καθώς και δολοφονίας και ακρωτηριασμού έπειτα από βιασμό, στο Μεξικό, τη Γουατεμάλα, το Ελ Σαλβαδόρ, την Ονδούρα και την Τζαμάικα.


■Εκατομμύρια μετανάστες σε χώρες της Ασίας-Ειρηνικού, όπως στη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία και τη Μαλαισία, αντιμετώπισαν εκμετάλλευση, βία και κακοποίηση.


■Κατακόρυφη άνοδος του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας στην Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.


■Στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, οι επιθέσεις από ένοπλες ομάδες –ορισμένες εκ των οποίων συμπαρατάσσονταν προφανώς με την Αλ Κάιντα– σε κράτη όπως το Ιράκ και η Υεμένη, κορύφωσαν την ανασφάλεια.


Παγκοσμίως, με εκατομμύρια ανθρώπους να ωθούνται στη φτώχεια από την επισιτιστική, την ενεργειακή και τη χρηματοπιστωτική κρίση, τα συμβάντα κατέδειξαν την επείγουσα ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι καταπατήσεις που επηρεάζουν τη φτώχεια.


«Οι κυβερνήσεις πρέπει να καθίστανται υπόλογες για τις παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων που κινούν και βαθαίνουν τη φτώχεια. Η σύσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την ανασκόπηση των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, αυτόν το Σεπτέμβριο, είναι μια ευκαιρία για τους παγκόσμιους ηγέτες να περάσουν από τις υποσχέσεις σε νομικά εκτελεστές δεσμεύσεις», δήλωσε ο Κλαούντιο Κορντόνε.


Οι γυναίκες, ιδίως οι φτωχές, υπέστησαν τις κύριες επιπτώσεις της αποτυχίας επίτευξης αυτών των στόχων. Σύμφωνα με υπολογισμούς, οι επιπλοκές που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη στοίχισαν τη ζωή σε 350.000 γυναίκες, με τη μητρική θνησιμότητα συχνά να προκαλείται άμεσα από τις διακρίσεις λόγω φύλου, τις παραβιάσεις σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων και τη στέρηση πρόσβασης σε υγειονομική περίθαλψη.


«Οι κυβερνήσεις πρέπει να προωθήσουν την ισότητα των γυναικών και να επιληφθούν των διακρίσεων κατά των γυναικών, αν θέλουν να πραγματοποιήσουν πρόοδο στους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας», δήλωσε ο Κλαούντιο Κορντόνε.


Η Διεθνής Αμνηστία κάλεσε επίσης τα κράτη της G20 που δεν έχουν προσχωρήσει πλήρως στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο – ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Τουρκία, Ινδία, Ινδονησία και Σαουδική Αραβία – να το πράξουν. Η διεθνής διάσκεψη ανασκόπησης για το δικαστήριο, η οποία ξεκινά στην Καμπάλα της Ουγκάντα στις 31 Μαΐου, είναι μια ευκαιρία για τις κυβερνήσεις να επιδείξουν τη δέσμευσή τους στο δικαστήριο.


Παρά τις σοβαρές αποτυχίες στη διασφάλιση της δικαιοσύνης πέρυσι, πολλά συμβάντα αποκάλυψαν πρόοδο. Στη Λατινική Αμερική, ξεκίνησαν ξανά έρευνες για εγκλήματα που προστατεύονταν από νόμους αμνήστευσης, με αποφάσεις-ορόσημα εναντίον πρώην ηγετών, περιλαμβανομένων των καταδικαστικών αποφάσεων για τον πρώην πρόεδρο του Περού Αλμπέρτο Φουχιμόρι για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, καθώς και για τον τελευταίο στρατιωτικό πρόεδρο της Αργεντινής Ρεϊνάλντο Μπιγνόνε για απαγωγή και βασανιστήρια. Όλες οι δίκες στο Ειδικό Δικαστήριο για τη Σιέρα Λεόνε ολοκληρώθηκαν, εκτός από τη συνεχιζόμενη δίκη του πρώην προέδρου της Λιβερίας Τσαρλς Τέιλορ.


«Η ανάγκη για αποτελεσματική παγκόσμια δικαιοσύνη είναι ένα βασικό δίδαγμα της περσινής χρονιάς. Η δικαιοσύνη παρέχει αμεροληψία και αλήθεια σε εκείνους που υφίστανται παραβιάσεις, αποθαρρύνει τις καταπατήσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων και τελικά προσφέρει έναν πιο σταθερό και ασφαλή κόσμο», δήλωσε ο Κλαούντιο Κορντόνε.


Πηγή : Γραφείο Τύπου και Προβολής

Ιστορίες καθημερινής βίας των ελληνικών δικαστηρίων

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ "18 ΑΝΩ" - 11/5/2010 Tuesday, May 11, 2010
Απεξαρτημένος καταδικάζεται σε 4 χρόνια φυλακή !
Στις 06/05/2010 ο Αχιλλέας Δεσποτάκης που έχει ολοκληρώσει με επιτυχία το θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης του 18 άνω και είναι ήδη πάνω από τρία χρόνια καθαρός από όλες τις ουσίες καταδικάστηκε από το εφετείο της Λάρισας σε 4 χρόνια φυλακή. Ο Αχιλλέας, ο οποίος είναι ήδη 49 ετών με πολλά παθολογικά προβλήματα (καρδιολογικά κ.α.) βρήκε το κουράγιο να ενταχθεί σε στεγνό θεραπευτικό πρόγραμμα και να πραγματοποιήσει βαθειές αλλαγές στον εαυτό του και στον τρόπο ζωής του για να διεκδικήσει με αξιοπρέπεια μια ισότιμη θέση μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Και τώρα η Πολιτεία ως «επιβράβευση» αυτής της τεράστιας προσπάθειας που κάνει για να κερδίσει τη μάχη της ζωής του τον στέλνει στη φυλακή για αδικήματα που διέπραξε όταν ήταν εξαρτημένος από τις ουσίες και λόγω της εξάρτησης του.

Το μήνυμα που συνάγεται από αυτή την απόφαση του Δικαστηρίου είναι ότι δεν αξίζει να προσπαθήσει να απεξαρτηθεί κανείς αφού έτσι κι αλλιώς θα καταλήξει στη φυλακή. Κατανοούν οι αρμόδιοι τι σημαίνει αυτό για τους χιλιάδες εξαρτημένους που κατακλύζουν τις πλατείες και διστάζουν να πάρουν τη μεγάλη απόφαση της απεξάρτησης τους ; Κατανοούν το μέγεθος της ευθύνης που αναλαμβάνουν όταν αποτρέπουν ουσιαστικά από τη θεραπεία όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους;

Πρόσφατα οδηγήθηκε στη φυλακή για τον ίδιο λόγο και άλλος απεξαρτημένος από την κοινότητα «ΙΘΑΚΗ» του ΚΕΘΕΑ. Χρειάστηκε να δοθεί μάχη για την απελευθέρωση του ( που έγινε πριν λίγες μέρες).

Θεωρούμε αυτή τη στάση της Πολιτείας ανάλγητη και υποκριτική. Ανάλγητη γιατί οδηγεί στη φυλακή (και στην πιθανή υποτροπή εκεί μέσα) έναν άνθρωπο που κατάφερε να απεξαρτηθεί και να ξαναρχίσει τη ζωή του μακρυά από τις ουσίες και τον κόσμο τους.
Υποκριτική γιατί καλεί σε όλους τους τόνους τους εξαρτημένους να ενταχθούν σε θεραπευτικό πρόγραμμα γιατί «τα ναρκωτικά σκοτώνουν» και στη συνέχεια με αποφάσεις τέτοιου τύπου ακυρώνει την προσπάθεια τους αλλά και τα ίδια τα θεραπευτικά προγράμματα !
Ζητάμε την ανάκληση αυτής της απαράδεκτης απόφασης.

Στεκόμαστε στο πλευρό του Αχιλλέα και μαζί του δίνουμε όλοι μαζί τη μάχη για την κατοχύρωση όλων των δικαιωμάτων των απεξαρτημένων και προπάντων του «ιερού» δικαιώματος τους σε μια καθαρή, καινούργια ζωή, σε μια απρόσκοπτη πορεία κοινωνικής επανένταξης
Για τη θεραπευτική ομάδα

Η Επιστημονικά Υπεύθυνη της
Μονάδας Απεξάρτησης 18Ανω
Δρ. Κατερίνα Μάτσα
Ψυχίατρος

ΒΟΜΒΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Την Παρασκευή 14/5/2010 το μεσημέρι, αφού είχε γίνει προειδοποιητικό τηλεφώνημα σε εφημερίδα και τηλεοπτικό κανάλι, σημειώνεται ισχυρή έκρηξη από  βόμβα που είχε τοποθετηθεί στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης.

ΒΟΜΒΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΩΗΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

13/5/2010 ώρα 22.10 Δείτε το βίντεο από τη στιγμή της έκρηξης :http://www.youtube.com/watch?v=uL_ZQ4wrrAE&feature=player_embedded 

Ποια είναι η αντιμετώπιση των σοβαρά άρρωστων κρατούμενων;

Τα ξημερώματα της Παρασκευής 16 Απριλίου 2010, βρέθηκε νεκρή στο κελί της, η 67χρονη  κρατούμενη Μαρία Τανίντα. Και φυσικά δεν είναι ο μόνος θάνατος άρρωστου κρατούμενου στις φυλακές. Και βεβαίως οι δικαστές έχουν το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης και είναι σαν να υπογράφουν το πιστοποιητικό θανάτου αφού δε τους ενδιαφέρει σε τι κατάσταση είναι ο κρατούμενος.
Κι ας σκεφτούμε πόσοι άλλοι κρατούμενοι είναι σ' αυτή τη θέση, ας σκεφτούμε τους ασθενείς τοξικομανείς, ας σκεφτούμε τους μεγάλης ηλικίας κρατούμενους, ας σκεφτούμε τους ξένους κρατούμενους από φτωχές κι εμπόλεμες χώρες που δε ξέρουν ούτε τη γλώσσα, ούτε έχουν δικούς τους ανθρώπους να τους επισκέπτονται.
Για κάποιους κρατούμενους οι πόρτες των φυλακών ανοίγουν το δρόμο χωρίς επιστροφή.
Οι κάθε είδους δικαστές, εισαγγελείς κ.λπ. παίζουν το ρόλο του δήμιου στην Ελλάδα του 2010.

FREEDOM!, WE ARE NOT ANIMALS!

Tα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, είναι μια άλλη μορφή σύγχρονης φυλάκισης. Είναι απ' τις πιο άθλιες κι απάνθρωπες φυλακές, όπου ο άνθρωπος είναι μόνο ένας αριθμός, χωρίς όνομα, χωρίς γλώσσα επικοινωνίας, χωρίς δυνατότητα επισκεπτηρίων και κυρίως "ξένος" σ' ένα ξένο κι αφιλόξενο τόπο, χωρίς δυνατότητα δικαιωμάτων. Κι όλα αυτά χωρίς τα νομικά προσχήματα παραβατικότητας αφού το μόνο έγκλημα των μεταναστών που φυλακίζονται είναι η "παράνομη είσοδος στη χώρα".
Η παρουσία των ανθρώπων σ' όποιο μέρος της γης επιλέγουν για διάφορους λόγους να ζήσουν, δεν είναι παράνομη.

Γι' αυτό και δημοσιεύουμε τα αιτήματα από την από την απεργία πείνας που πραγματοποιούν από χθες 12 Απριλίου 126 φυλακισμένοι μετανάστες στο στρατόπεδο κράτησης της Σάμου.


Σηκώσαμε 3 πανώ. FREEDOM!, WE ARE NOT ANIMALS!, και το τρίτο περιγραφικά: ηρθαμε εδώ για να ζητήσουμε την προστασία σας, δεν είμαστε κλέφτες! Δεν είμαστε εγκληματίες! Γιατί είμαστε στη φυλακή; Προς τί τα σύνορα. Έγιναν 3 ομαδικές απελάσεις από τη frontex και τις τοπικές αρχές, των 60 ατόμων στις 23/03, 9/04. Οι φυλακισμένοι πρόσφυγες γνωρίζουν πως πρόκειται να απελαθούν και λένε πως προτιμούν να αυτοκτονήσουν. Στο κέντρο το μεσημέρι ήταν 14 πράκτορες της frontex. Οι πρόσφυγες γνωρίζουν, πως η δουλειά τους είναι να αλλάζουν τις εθνικότητες τους στα χαρτιά τους κατά την εισαγωγή τους στο κέντρο στη διάρκεια του “screening” , και να οργανώνουν τις ομαδικές απελάσεις. Σήμερα το πρωί, Τρίτη, 13/04 ένας απεργός πείνας ξυλοκοπήθηκε μέχρι λιποθυμίας από μπάτσο που είχε βάρδια στο κέντρο, επειδή αρνήθηκε να συμμετέχει στο συσσίτιο. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όμως μόνο για λίγες ώρες, γιατί στη συνέχεια οι μπάτσοι τον μετέφεραν στο Α.Τ. , όπου δε μπορεί να επικοινωνήσει και κανείς μαζί του. Σύμφωνα με μαρτυρίες οι μπάτσοι τους πήραν τα κινητά κι έτσι δε μπορούν να επικοινωνήσουν ούτε με το δικηγόρο της νομαρχίας, ο οποίος δουλεύει στο κέντρο. Πρόχειρη μετάφραση των αιτημάτων τους: (οι παρενθέσεις είναι επεξηγηματικές, και δεν αποτελούν μέρος του αρχικού κειμένου) Δευτέρα 12 Απριλίου 2010 Από όλους τους κρατουμένους: Προς τo συμβούλιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών (UNHRC) και τις οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα: Θέμα: S.O.S. Α) Ξεκινήσαμε την απεργία πείνας επειδή έχουμε πολλά προβλήματα. 2 ομάδες προσφύγων μεταφέρθηκαν από το κέντρο κράτησης της σάμου . Η πρώτη ομάδα πριν από 19 μέρες. Τους πήραν με χειροπέδες στην Αθήνα. Έμειναν εκεί 2 μέρες σε κρατητήριο, μετά τους μετέφεραν σε άλλη φυλακή κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. (Βένα;) Το δέυτερο γκρουπ, μεταφέρθηκε στις 9 Απρίλη 2010, πριν από 4 μέρες, με την ίδια τακτική, πάλι σε κρατητήριο στην Αθήνα. Από τότε έχουμε χάσει τα ίχνη τους, δεν έχουμε νέα ή πληροφορίες. Ζητάμε τα στοιχειώδη μας δικαιώματα. Τώρα όλοι εδώ είμαστε σε δύσκολη ψυχολογική κατάσταση. Κάποιοι από μας σκέφτονται την αυτοκτονία, αν δεν ελευθερωθούμε σύντομα, γιατί είμαστε μάλλον το επόμενο γκρούπ (προς απέλαση). Ζητάμε απελευθέρωση με τους παρακάτω όρους: 1. Επίσημα χαρτιά (διοικητικής απέλασης) σφραγισμένα και υπογεγραμμένα 2. Εισιτήριο μεταφοράς (για Αθήνα) στα χέρια μας 3. Να φύγουμε ελεύθεροι από το κέντρο (όχι με συνοδεία αστυνομίας και χειροπέδες) 4. Να φύγουμε με παρουσία εκπροσώπου των ηνωμένων εθνών ή άλλης διεθνούς οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δικηγόρου, και εκπροσώπων του τύπου και των ΜΜΕ. 5. Χωρίς βία από καμία πλευρά. Β) Είναι παράνομο να μας εξαναγκάζουν να υπογράφουμε χαρτιά εδώ στο κέντρο χωρίς να είναι μεταφρασμένα σε γλώσσα που καταλαβαίνουμε. Κανείς δεν ήρθε εδώ στο κέντρο να μας εξηγήσει (τα δικαιώματά μας και την κατάσταση) στη γλώσσα μας. Δεν υπάρχει μεταφραστής. Γ) Ζητάμε να μάθουμε ποια είναι η επίσημη διαδικασία κατά την οποία η αστυνομία αλλάζει την εθνικότητά μας (στα χαρτιά που μας εξαναγκάζουν να υπογράφουμε στο κέντρο). Δ) Στην ισχύουσα διαδικασία αίτησης ασύλου δε μας παρέχεται το δικαίωμα να υποστηρίξουμε την αίτησή μας γιατί είναι αδύνατο να είναι κάποιος στη φυλακή και ταυτόχρονα να συλλέγει αποδείξεις για την εθνικότητά του και τα προβλήματά του (που τον καθιστούν πρόσφυγα). * τα αιτήματα υπογράφουν 126 κρατούμενοι πρόσφυγες απεργοί πείνας